Strona główna / Wiedza / Klasy posadzek żywicznych według natężenia ruchu
Klasy posadzek żywicznych według natężenia ruchu
Klasy posadzek żywicznych należy zapisywać według obciążenia ruchem. Nigdy według próbki. Dla przemysłu, parkingów i obiektów sportowych przewiduje się grunt, warstwę zasadniczą i wykończenie. Dlatego próbka na tablicy nie jest specyfikacją.
Jak budowane są klasy posadzek żywicznych
Primer Epoxy 100 to katalogowy grunt epoksydowy do przygotowanego betonu. Pavifloor / Pavisoft (warstwa zasadnicza posadzki żywicznej) to samopoziomująca poliuretanowa warstwa zasadnicza do prac wewnętrznych. Colodur Eco (wykończenie alifatyczne) to stabilna na UV warstwa nawierzchniowa, której wymaga ta warstwa zasadnicza. EP Nivel to samopoziomująca masa epoksydowa do suchych stref wewnętrznych o wysokim zużyciu mechanicznym.
Przemysł i magazyny opierają się na zdaniu grunt–warstwa zasadnicza–wykończenie. Parkingi wewnętrzne i zewnętrzne dodają ścieranie i chemię opon. Boiska sportowe wymagają innej warstwy zasadniczej. Bieżnie lekkoatletyczne wymagają Rayston RCB-580 / RCB-581 (spoiwa PU do warstwy amortyzującej z SBR / warstwy ścieralnej z EPDM). Nie należy umieszczać zdjęcia trybuny stadionowej w artykule o posadzkach. Trybuny to hydroizolacja.
Rayston Floor D50 FR i D40 FR to jednak systemy posadzkowe natryskiwane na gorąco. Nie są to Pavifloor. Kryptanate 100 to wykończenie o wysokiej reaktywności, a nie warstwa zasadnicza. Nie należy również wymyślać wartości kg/m².
Co projektant musi wskazać
Najpierw należy wskazać rodzaj ruchu. Następnie należy wskazać grunt, warstwę zasadniczą i wykończenie. Dalej należy odczytać zużycie z aktualnej karty technicznej, a potem skorzystać z kalkulatora.
Patrz posadzki przemysłowe, parkingi wewnętrzne i zewnętrzne, boiska sportowe, bieżnie lekkoatletyczne, Pavifloor i Colodur Eco.
Odnośnik zewnętrzny: CEN-CENELEC – EN 1504-2.
Wzornik nie wskazuje gruntu, warstwy zasadniczej i wykończenia. Wskazuje je obciążenie ruchem. Należy zapisać trzy warstwy.
Dlatego źródłem proporcji mieszania, terminu nakładania kolejnej warstwy i zużycia pozostaje aktualna karta techniczna. Następnie kalkulator wylicza powierzchnię. Wymyślona tutaj wartość byłaby jednak błędem specyfikacji. Ponadto strona zastosowania stanowi zestawienie warstw. Najpierw należy nazwać ekspozycję. Następnie w tym samym zdaniu podać produkt handlowy i typ chemiczny. Potem otworzyć dokumenty. Wykończenie należy również utrzymać w tej samej klauzuli co warstwa zasadnicza. Próbka, kolor ani fotografia nie zastępują tego zdania.
Niniejsze notatki nie zastępują aktualnej karty technicznej TDS, karty charakterystyki SDS ani pisemnej specyfikacji. Wielkości opakowań, proporcje mieszania i zużycie w kg/m² należy odczytać z aktualnej karty, a następnie kalkulator.